Nieuws

Renovatie sociale woningen Hogevelden-Lentestraat-Lindenlei

Met een brief van 1 maart 2006 worden de huurders van “den blok” ervan op de hoogte gebracht dat, na 55 jaar van quasi nietsdoen, hun woning plots gerenoveerd zal worden.

Principieel heugelijk nieuws.

Edoch.

Veel van de bewoners van “den blok” zijn ondertussen de 70 dik voorbij.

Plots (dat wil LUCken, kabouter PLOTS zit ook in de beheerraad van de Volkwoningen), worden de bewoners door de Volkswoningen, in groepen van 10, uit hun huis gezet teneinde de renovatiewerken te kunnen uitvoeren. De huurders zullen her en der, totaal onduidelijk waar, ondergebracht worden voor de duur van de renovatiewerken.

Een oude boom verplant men niet, is het gezegde.

Het is gewoon onmenselijk en onaanvaardbaar dat mensen van +60, +70 en zelfs +80 jaar uit hun huis worden gezet om dan tijdelijk hetzij definitief elders ondergebracht te worden op een plaats waar deze mensen mogelijk wegkwijnen.

Niet te onderschatten bovendien zijn de kosten van verhuis … en nog eens verhuis … en de eventuele kosten van tijdelijke opslag van meubelen.

Dit is pas “sociaal woonbeleid” à la De Volkwoningen van Duffel: de ware aard van het beestje komt boven.

Het woningbeleid dat wij als Vlaams Belang voorstaan is er een van “opvang in eigen woonwijk”.

Er moet inderdaad een mogelijkheid gecreëerd worden om de capaciteit van een sociale woning optimaal te benutten. Tot daar kunnen wij de visie van de Volkswoningen volgen. Doch bij de concretisering daarvan laat de Volkswoningen een lelijke steek vallen.

Concreet wat “den blok” betreft hadden, om de beleidsfout van het verleden enigszins te corrigeren, de stuiken (“de boskes”) in de Lindenlei reeds lang, jaren geleden (plannen is vooruit zien) verwijderd moeten worden (spijtig van het groen – kwestie van prioriteiten stellen) voor de bouw van zeer kleine woningen, voldoende groot voor huisvesting van twee personen per woning. Er is daar voldoende ruimte voor zo’n 15-tal zeer kleine woningen. De overstap in eigen vertrouwde omgeving van een grote volkswoning naar zo’n klein makkelijk te onderhouden woninkje zal dan veel vlotter verlopen en ook menselijk aanvaardbaar zijn.

Wat het toekomstig sociaal woningbeleid betreft, zou er bij elk nieuw project, hetzij de bouw van een nieuwe woonwijk, hetzij de uitbreiding van een bestaande woonwijk, steeds een voldoende aantal kleine woningen moeten voorzien worden om te gemoed te komen aan de kwestieuze problematiek.

Volkswoningen, verzint eer je begint: je bent met mensen bezig en niet met gepeupel!